У 19 гадоў Антон Біндзюкоў няўдала нырнуў у возера і атрымаў траўму пазваночніка. Падчас рэабілітацыі ён шукаў занятак для сябе, а ў выніку пачаў рабіць свяцільні з месяцовым рэльефам. Цяпер іх замаўляюць і за межамі Беларусі. CityDog.io расказвае, як ідэя з Pinterest стала справай, якая дапамагае Антону зарабляць і будаваць планы на самастойнае жыццё.
У 19 гадоў Антон атрымаў траўму, пасля якой не змог хадзіць
Антон Біндзюкоў родам з гарадскога пасёлка Карма ў Гомельскай вобласці. У 19 гадоў ён вучыўся на другім курсе Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі і збіраўся стаць інжынерам. У адзін з летніх дзён паехаў з сябрамі на возера. Нырнуў, ударыўся галавой аб дно і самастойна выплысці ўжо не змог – з вады яго выцягнуў аднагрупнік.
У Антона быў пералом пятага шыйнага пазванка і ўдар спіннога мозга. Як ён расказваў у інтэрв’ю «Мінскай праўдзе», у бальніцы ён яшчэ не разумеў, наколькі моцна траўма зменіць яго жыццё. Думаў, што адновіцца і вернецца да вучобы і звыклых спраў.
Адчувальнасць ног не вярнулася. Антон стаў карыстацца інваліднай каляскай і пераехаў да бацькоў. Асабліва цяжка даваўся першы год: ён не хацеў выходзіць на вуліцу і адкладаў усё да моманту, калі зноў зможа хадзіць.
Паступова ён пачаў прывыкаць да жыцця пасля траўмы. Дапамог у тым ліку блог: там Антон расказваў пра рэабілітацыю і дзяліўся тым, што адбывалася ў яго жыцці.
Ідэю для свяцільняў знайшоў у Pinterest
Падчас рэабілітацыі Антон шукаў занятак, якому мог бы прысвячаць час дома. Аднойчы паглядзеў перадачу пра першы палёт чалавека на Месяц і захацеў яго намаляваць. Пачаў шукаць карцінкі ў Pinterest, а сярод іх убачыў аб’ёмную свяцільню з месяцовым рэльефам. Захацелася паспрабаваць зрабіць падобную.
Да гэтага Антон бачыў такія свяцільні толькі на фота і відэа, таму сам разбіраўся, як іх рабіць. Больш за ўсё часу пайшло на стварэнне рэалістычнага месяцовага рэльефу.
Аснова свяцільні – круг з дрэва або ДСП. На яго Антон наносіць тэкстурную пасту на аснове гіпсу і клеевых сумесяў, з якой стварае месячны рэльеф. Для падсветкі выкарыстоўвае святлодыёдную стужку. З будаўнічымі матэрыяламі і гіпсам ён працаваў і раней – гэты досвед спатрэбіўся і тут.
Спачатку Антон звяраўся са здымкамі Месяца, а цяпер сам прыдумляе, дзе размясціць кратары, горы і трэшчынкі. Кожную дэталь лепіць і прамалёўвае ўручную, таму дзвюх аднолькавых свяцільняў у яго няма.
Больш за ўсё часу і сіл ідзе на рэльеф і афарбоўку. Часам даводзіцца павазіцца і з падсветкай. А любімы момант – апошнія штрыхі, калі ўжо можна ўбачыць, якой атрымалася свяцільня. Цяпер на адну свяцільню ідзе ў сярэднім тры-чатыры дні, уключаючы сушку.
У працы ўдзельнічаюць і бацькі: тата выпілоўвае асновы з ДСП, а мама пры неабходнасці дапамагае прамалёўваць дробныя дэталі.
Бацька Антона – Аляксандр Мікалаевіч – выразае і шліфуе аснову. Фота: SmartPress.by.
Сумняваўся ў кошце сваіх работ, а потым напісаў у Threads і знайшоў новых кліентаў
Спачатку Антон рабіў свяцільні для сяброў і паказваў іх у TikTok і Instagram. Калі вырашыў прадаваць, было складана вызначыцца з коштам: ён успрымаў свой занятак як хобі і баяўся папрасіць занадта шмат. Па параду пайшоў у Threads.
У посце Антон адразу папрасіў ацэньваць менавіта свяцільні, без акцэнту на каляску. Напісаў, што кошт пачынаецца ад 85 руб., і спытаў, ці вартыя яго работы гэтых грошай.
Водгукаў аказалася шмат, у тым ліку ад людзей з іншых краін. Карыстальнікі хвалілі рэльеф і цёплае святло, а некаторыя пісалі, што за такую працу можна браць больш. Антон прызнаваўся: гэтая рэакцыя дапамагла яму больш упэўнена ставіцца да сваёй справы і перагледзець кошт.
Паступова з’явіліся і замежныя пакупнікі. Антон аформіўся як самазаняты і працягнуў прымаць замовы. У адным з інтэрв’ю ён расказваў, што кошт свяцільняў вырас і цяпер пачынаецца ад 130 рублёў.
Хоча самастойна выходзіць з дому і менш залежаць ад бацькоў
Даход ад свяцільняў Антон хоча патраціць на ўладкаванне кватэры і дачы, каб менш звяртацца па дапамогу да бацькоў. Адна з галоўных мэт – самастойна выходзіць на вуліцу, сустракацца з сябрамі і здымаць відэа для блога. Яшчэ ён марыць пра добры актыўны вазок.
Пакуль многія паўсядзённыя задачы даводзіцца вырашаць разам з блізкімі. Паводле Антона, яны стараюцца ўладкаваць побыт так, каб усім было зручна. А вось за межамі кватэры многае ад іх ужо не залежыць: складанасці пачынаюцца ў пад’ездзе, далей – тратуары і высокія бардзюры. Да патрэбнага месца бывае цяжка не толькі дабрацца, але і трапіць унутр.
Мінакі, расказвае Антон, нярэдка самі прапануюць дапамогу. Калі ён звяртаецца з просьбай, таксама дапамагаюць – адмоў ён пакуль не сустракаў.
Антон працягвае рэабілітацыю: кожны год праходзіць яе ў Гомельскім ваенным шпіталі, а дома штодня займаецца з бацькам. Разам яны паўтараюць практыкаванні, якім яго навучылі спецыялісты.
Блог і праца над свяцільнямі дапамагаюць лягчэй перажываць складаныя дні. Праз сацсеткі Антон знаёміцца з людзьмі і даведваецца, як яны спраўляюцца з падобнымі цяжкасцямі.
«Бачыш, што ты не адзін, што іншыя спраўляюцца, значыць, і ў цябе атрымаецца», – кажа ён.
Перепечатка материалов CityDog.io возможна только с письменного разрешения редакции. Подробности здесь.
